Zoals de meeste leden weten, ben ik door de organisatie van de ‘North Eastern Regional Championships’, de Johann Platt Schutzhundclub (JPSC), uitgenodigd om te komen keuren.
Zeer eervol, totaal onverwacht maar toch ook verwachtingsvol wachtte ik na een telefoontje van Rogier Snollaerts het gesprek met de ‘Training Director’ van de JPSC af. In juni van dit jaar had ik op Rogier’s club een gesprek met Joyce Burdette, de puisant rijke TD van de JPSC. Nu hadden we elkaar onder het genot van een drankje tijdens de WUSV kampioenschappen in 2008 in Amerika ook al eens vluchtig gesproken, maar ik had niet verwacht dat daar ooit een uitnodiging uit zou voortkomen. Dat was waarschijnlijk ook niet het geval geweest, als Rogier Snollaerts niet een goed woordje voor mij had gedaan.
Officieel verzoek
Toen Joyce mij op de bewuste avond formeel vroeg te willen komen keuren, vroeg ze ook of ik een collage AK kon aanbevelen met een SV licentie. Aangezien Erik Bauwens die bewuste avond ook aanwezig was, adviseerde ik haar Erik ter plaatse te benaderen. Erik wilde het avontuur ook wel aan en zo werden de voorbereidingen voor de reis getroffen.
Heftige luchtzakken
Op woensdag 9 september jl. vertrokken wij van Schiphol om op dezelfde woensdagmiddag om 15.00 uur in Washington te landen. Geheel aangenaam verliep de vliegreis naar Amerika niet, aangezien wij in circa 9 à 10 seconden durende vrije val in een luchtzak maakten. Bijzonder beangstigend als je omhoog gestuwd wordt in je seat-belts, veel druk voelt in je hoofd, mensen en kinderen rondom je heen hoort gillen en er bij jezelf ‘last-minute’ gedachten in korte tijd door je hoofd spelen. Tussen de landing en het oppakken van onze bagage van de lopende band verstreken 3 uur, mede door de enorme veiligheidsprocedures om de USA binnen te komen.
Inhoud koelkast OK!
We werden door Andy, de vriend van Joyce, opgewacht bij de uitgang en vervolgens in een enorme grote Cadillac V8 4WD gezet en naar de ranch van Joyce vervoerd. Na een hartelijk weerzien met Joyce, en een paar welkomdrankjes later, werden we naar het ‘Guesthouse’ gereden. Een buitengewoon ruim stenen huis met veranda en de onvermijdelijke hangschommel daarop, 3 ruime slaapkamers, een zeer grote zitkamer en een keuken van 5 X 10 meter!! Uiteraard van alle luxe gemakken voorzien, zeker als je de inhoud van de koelkast daarbij betrok. Het moet in de States nu eenmaal allemaal groter en meer zijn.
Schoon
De volgende dag heeft Joyce ons in een golfcar een groot deel van de ranch laten zien. De glooiende velden met meren waarin onder meer enorme meervallen zwommen, de enorme bossen, het clubgebouw en clubterrein van de JPSC, die tot de ranch behoorden, het eigen zwembad, het hondenpension, de kennels waarin Joyce haar Duitse Herder fokmateriaal inclusief pups had gehuisvest, de aparte kennels van de honden waarmee gewerkt werd en de overige gebouwen waar het werkmaterieel wordt opgeslagen. Naast de Cadillac stond er nog een Corvette en een Porsche. Alles zag er tot in de puntjes verzorgd uit. Een hondenpension met een secretaresse, die alle pensionzaken, shopverkoop en administratieve beslommeringen zelfstandig kan afwerken.
Het pension zelf is voorzien van enorme afzuigunits en een aparte airconditioning. Geen hondenluchtje rook je en het geheel was schoner dan een woonhuis. Werkelijk onvoorstelbaar. Je moet ook niet vragen wat een overnachting daar kost: $ 40 per nacht! De honden die Joyce fokt, zijn grote, stevige en mooie roodbruin/ zwart gepigmenteerde honden. Prijs voor een puppy? $ 4.500!!! De verzorging van alle honden en de werkzaamheden in het pension worden door een vast team van 6 personen dagelijks uitgevoerd. In hoogtij dagen wordt dit team met 10 personen uitgebreid.
Sporen niet te accepteren
De eerste dagen brachten we genoeglijk pratend en luierend door. Op vrijdag togen we naar het ‘stadion’. Ergens boven op een heuvel in een recreatiegebied bevond zich een redelijk vlak veld. Hier was men het stadion aan het inrichten. Langs het gehele veld moest een 80 cm hoog hek worden aangebracht, zodat de honden niet het recreatiegebied op konden lopen. De verrijdbare tribune was inmiddels gearriveerd en opgesteld. Er werden tenten opgebouwd voor keurmeesters en wedstrijdsecretariaat, en ik maakte kennis met de trackingcoördinator oftewel de spooruitzetter. Dat was op zich wel belangrijk, aangezien men mij verzocht had afdeling A te keuren. Bij de spooruitzetter was ook een spoorlegger aanwezig en aan beiden vroeg ik of ze mij konden tonen hoe de sporen zouden worden uitgelopen. Wat mij voorgeschoteld werd was niet te bevatten. Zelfs voor een IPO I hond zou een keurmeester in Nederland dit terecht niet accepteren zo vreselijk zwaar en met zeer korte pasjes wilde men de sporen uitlopen. De hoeken behoorlijk rond. Qua deelnemers waren er 2 personen bij, die zich reeds gekwalificeerd hadden voor de WUSV in Krefeld. Toen ik aangaf geen genoegen te nemen met een dergelijke wijze van uitlopen, vroeg de spooruitzetter hoe ik de sporen uit wilde laten lopen. Nadat ik dat voor gedaan had, zei hij mij dit zo uit te zullen voeren. Hij vertelde me ook, dat er nog twee spoorleggers zouden komen, die hij dezelfde informatie zou geven. Op mijn vraag naar de lengte van de sporen gaf hij aan een eerste strek te maken van 220 passen.
Grote ronde hoeken
Op zaterdagmorgen, onder slechte weersomstandigheden, besloot ik toch naar het uitwerken van de sporen te gaan kijken. De spooruitzetter had een enorm gebied tot zijn beschikking, maar toen ik op de speurvelden aankwam, zag ik een glooiend landschap met overal kleine blauwe vlaggetjes. En deze stonden wel erg dichtbij. Kennelijk was de indeling van de speurvelden zonder overleg met mij op vrijdag gemaakt. Het eerste spoor werd toch zeer zwaar uitgelopen en toen ik het eerste voorwerp zag neerleggen, was de spoorlegger nog geen 40 normale passen weg. De eerste hoek werd toch rondgelopen en eveneens zwaar aangezet. Ik floot de spoorlegger terug en gaf aan, dat er niet volgens de afspraken werd gewerkt. De spooruitzetter ging helemaal uit zijn dak en vertelde mij grote problemen te krijgen met een aantal deelnemers als de sporen niet zo uitgelopen werden. Het spoor tot aan de eerste hoek was, toen ik het spoor naliep, 80 normale speurpassen en het blauwe vlaggetje om het einde van het 2e spoorgedeelte stond op 50 normale speurpassen. Maximaal een spoortje van 240 passen wilde men uitlopen.
WUSV inlichten
Na een hoop gehakketak ging men akkoord om normale passen te lopen en de lengte te vergroten. Dat ging 2 sporen goed, maar toen verviel de spoorlegger weer in zijn oude gedrag. Werkelijk dramatisch. De eerste serie van zes combinaties speurden zeer wisselvallig. Van zeer onvoldoende tot een hoge goed. Het grootste probleem bij de meeste honden betrof het gebrek aan concentratie en intensief speuren. Toeval? Ik denk het niet. Zo verging het de gehele zaterdag en ik stelde de spooruitzetter verantwoordelijk voor de slechte resultaten. Had ik dat maar niet gedaan. Want op zondag speurden de honden veel geconcentreerder, intensiever en gedisciplineerder. Tot mijn grote verbazing waren de sporen veel langer en waren de voetstappen bijna normaal! Geweldige resultaten! De spooruitzetter glom en vertelde me trots dat ze toch maar anders waren gaan lopen. Je reinste competitievervalsing natuurlijk. Dat heb ik hem ook verteld en ook, dat ik de organisatie zou inlichten over zijn wijze van functioneren en ook de WUSV zou berichten.
Later vernam ik van een Amerikaans keurmeester, dat ‘Andreaz de Cubaan’ altijd voor problemen zorgde, maar vanuit ‘politieke overwegingen’ toch werd uitgenodigd. Ik was niet gelukkig met deze ondeskundige spooruitzetter.
40 dollar voor een apporteerblok
Bij terugkomst in het ‘stadion’ was het erg druk. Er heerste een aangename sfeer bij een geweldige temperatuur en veel zon. Heerlijk eten aan grote tafels op z’n Amerikaans, waarbij je moet denken aan grote stukken vlees met veel frites en sauzen. Er waren diverse stands waar vooral kleding en dierbenodigdheden gekocht konden worden. De prijzen waren, ook omgerekend, gemiddeld 2 keer zo duur als in ons land. Voor een apporteerblok vroeg men $ 40!
Bulldog's kunnen ook bijten
De Amerikanen op de tribune leefden enorm mee met de prestaties van de honden met hun geleiders. Er was ook een aantal spectaculaire honden te zien. Wat te denken van 2 Amerikaanse Bulldog’s tijdens het pakwerk? Ik had deze honden nog nooit pakwerk zien doen, maar deze beide honden waren goed afgericht kwamen er bij het pakwerk echt voor. Bij het speuren verrasten zij mij in positieve zin. Ook was er een aantal zeer goede Mechelaars en Duitse Herdershonden tijdens de wedstrijd te bewonderen.
Sportiviteitsprijs
Na afloop van de wedstrijd was er de gebruikelijke prijsuitreiking. Daar werd ook een sportiviteitsprijs uitgereikt. Deze keer werd de prijs uitgekeerd aan een jonge vrouw die aan kanker lijdt, maar speciaal voor deze wedstrijd het ziekenhuis tijdelijk mocht verlaten. Een voor velen buitengewoon emotioneel moment voor een prachtige sportvrouw, die met hart en ziel aan haar Duitse Herder en haar sport verknocht is. Onzeker is voor hoelang nog.
Een echte slang
Na het weekend hadden we nog een dag om op de ranch door te brengen. Het was heerlijk weer en daarom zeker geen straf. Joyce kwam op een gegeven moment met een aan één zijde gesloten stuk PVC slang aanlopen. Ze zei tegen mij dat ik nog al ongelovig had gekeken toen zij vertelde dat op haar grondgebied slangen van zo’n 3 meter lang huisden. Ze draaide de PVC slang om en daar kwam een 2,5 meter lange slang uit van ongeveer een pols dik. Even later had ze de slang achter zijn kop te pakken en op de foto’s zie je het resultaat.
Mexicaans eten
Dinsdag rond 12.00 plaatselijke tijd brachten Joyce en Andy ons naar het vliegveld in Washington. Maar eerst namen zij ons nog mee naar hun favoriete Mexicaanse restaurant. We hebben daar heerlijk in de buitenlucht gegeten en op aanraden van Andy zijn favoriete gerechten verorberd.
Everything is much bigger in the USA
Na de WUSV afgelopen jaar is mij duidelijk geworden, dat veel in Amerika groter is dan bij ons. Nu ik het leven op deze ranch van dichtbij heb mogen meemaken, is mij een aantal zaken nog duidelijker geworden. Het is mij opgevallen, dat veel Amerikanen, materieel gezien, over grote auto’s, veel grond en vaak ruime woningen beschikken. Het kan vaak niet groter, ruimer en duurder. Vooral bij de meer welgestelde Amerikanen lijkt het wel of er geen recessie bestaat. Daarentegen zijn ook velen getroffen door de recessie en hebben het niet meer zo gemakkelijk. Er worden inmiddels kleinere auto’s gefabriceerd, er staan veel huizen te koop aangeboden en er wordt vaker thuis gegeten. Er was een aantal deelnemers, die 7 à 8 uur moesten rijden om aan het evenement deel te kunnen nemen en die bovendien ook nog moeten overnachten. Zij gaven aan, dat het steeds lastiger wordt om deze kosten te betalen. Er was een deelnemer die zich voor de WUSV team van Amerika geplaatst had en die de extra kosten om deel te nemen in Krefeld niet kon maken. Hij bleef dus thuis.
Gastvrij
Afsluitend kan ik zeggen dat ik genoten heb van mijn verblijf in Amerika, waarbij de geboden gastvrijheid fantastisch was. In Erik Bauwens had ik een prima reispartner en collega.
Ad van Yperen
Oktober 2009